همه جا آیت اوست، دیدنش آسان است، سخت آن است نبینی او را

 

میهن من میراث با عظمت و یادگار گرانقدری است که از پدران پاک سرشت برای ما به ارث رسیده است و همین یادگار دیر پای و دوست داشتنی است که ما از ننگ بی وطنی رهانیده است.

ایران؛ زادگاه من؛ پناهگاه من؛ گاهواره من؛ عشق من؛ امید من؛ وهمه چیز من است.

عشق من؛ شعر من؛ سرود من؛ حماسه بلند من؛ خون من؛ و همه وجود من برای میهن من است.

ایران را دوست دارم؛ چون شرف من است. به ایران عشق می ورزم؛ چون که عشق بزرگ من است؛ وطنم را دوست دارم؛ چون دوست داشتنی است. به آب و خاک عزیز؛ دل می دهم چون دل دادنی است. پس زنده باد ایران؛ زنده باد آب و خاک؛ زنده باد سرزمین خوب من.

    كاش در اين رمضان لايق ديدار شويم    سحري با نظر لطف تو بيدار شويم 

    كاش منت بگذاري به سرم مهدي جان     تا كه همسفره تو لحظه افطار شويم

                                   اعترافات و نظريه پردازي هاي يك برادر                                          

من اعتراف مي كنم كه برادر تنبلي هستم .من اعتراف مي كنم كه اگر خواهرم نباشد؛نمي توانم خودم را جمع

وجور كنم و هميشه خدا شلخته و به هم ريخته خواهم بود . من اعتراف مي كنم كه آدم بي ملاحظه اي هستم و

اصلا حواسم به نيازها و برنامه هاي خواهر جوانم نيست . اعتراف مي كنم كه براي راحت كردن خودم ؛ قايل

به اين نظريه ام : دختر جماعت را چه به فعاليتهاي اجتماعي و تفريحي ! وقتي هم كه مثل آدم حسابي ها ؛ مي نشيند روبه رويم و زل مي زند به چشمانم و توضيح مي خواهد ؛ با لحني مزخرف و مثلا دلسوزانه مي گويم : " نمي دوني كه چه خبره ؛ من كه پسرم جرات نمي كنم تو خيابونا برم ؛ چه برسه به تو ! همين خونه بموني بهتره ! مي بينيد چه راحت كه نمي شود سر خواهرها را كلاه گذاشت ؛ بعد با وجداني راحت ؛ دست ها را توي جيب گذاشت و سوت زنان؛ توي همين خيابان هاي غير امن قدم زد و لذت برد از راه رفتن در غروب پياده روها . بعضي وقتها به اين فكر مي كنم كه چه برادر بدي هستم . چه كارها كه برايش مي توانم بكنم و نمي كنم ؛ چقدر مي توانم زندگيش را برايش بهتر كنم و نمي كنم ؛ چقدر ...

( راستي؛ يادم رفت يك اعتراف ديگر هم بكنم : اينهايي را كه نوشتم؛ خواهرم نخواهد خواند. مي بينيد اين غرور لعنتي هنوز رهايم نمي كند...)

خوب بچه ها حالا نظر شما چیه

 سلام دوستاي گل و نازنينم .. ببخشيد كه چند وقته نتونستم پيشتون بيام ؛ درسته كه تابستونه ولي من بيشتر از هميشه سرم شلوغه .. كار و كلاسهام از يه طرف ؛ مسافرت هم از يه طرف البته جاتون خالي يك هفته  رفتم مشهد كه خيلي هم خوش گذشت از اين حرفها كه بگذريم مي خواستم بگم كه با توجه به رشته  دانشگاهيم ( پژوهشگري اجتماعي )  هر وفت بتونم مي خوام تو اين وبلاگ از مطالب اجتماعي هم براتون  بنويسم اميدوارم كه شما هم بتونين بهم كمك كنين

 زندگي ؛ واژه دلتنگي هاي سياه و سفيد من است. واژه بودن من روي زمين ؛حصار سرزمين قلبم و  سايبان روزهاي آفتابي من. آن را دوست دارم چون زيباست.

 زندگي پله هاي تجلي است؛دريچه اي كه گاهي رو به نور واميدواري باز مي شودو گاهي نيز به نا  اميدي و تنهايي ؛اما باز هم آن را دوست دارم. زيرا تبلور وجود و دليل بودن من روي ذره ذره خاكي است  كه روي آن قدم مي گذاريم.

 مولكول به مولكول هوايي است كه استشمام مي كنيم. زندگي را بايد با خوبيها و بديهايش پذيرفت. در  لحظه هاي شاد وغمگينانه بايد باورش داشت. در خنده و گريه با آن همراه بود...

       زندگي را در همه حال دوست داشته باشيد تا آن هم شما را دوست داشته باشد.

                                    اسکادران عشق   

           به خاطر همنوایی دلنشینت در میان سازهای مخالف دسته ای از گلهای نرگس

             را با عشق تقدیمت میکنم و تولدت را از صمیم قلب تبریک میگم

كافي است لحظه اي بينديشيم                                                                                 

بيا اگر به شب مي انديشيم ماه را از ياد نبريم ، بدانيم كه اگر امشب ماه نيست ،ستاره ها هستند !

ان پسرك نشسته كنارپياده رو خيابان ،با ترازوي كهنه اش زندگي را وزن مي كند و ان پيرمرد

درمانده با ساز رنگ باخته اش اواي زندگي رابه گوشمان ميرساند ما چرا ياد نگرفته ايم زيبايهاي

زندگي را ببينيم ؟! 

كافي است يك شاخه گل ، بهار را به يادمان بياورد.                                                      

كافي است تنها يك قدم برداريم تا رفتن اغاز شود و مقصد از نا پيدايي به در ايد .   

نمي داني بهار شروع شده است ؟                                                                             

پروانه ها به پرواز در امده اند ، تا كي در پيله ات به خود پيچيده اي ؟! 

با تو هستم غريبه و با شما كه اشنايي.                                                                        

گاهي وقتها هيچ مانعي وجود ندارد ما خود مانع پيشرفت خودمان ميشويم. ما اغلب به تنهايي معتاديم.

۱.حقيقت مانند روغن بادام است ! ان را هميشه به خورد ديگران مي دهيم بدون ان كه بخواهيم خودمان

  قطره اي ازان را بخوريم (نروژي)   

۲.مردي كه كوه را از ميان برداشت همان كسي بود كه شروع به برداشتن سنگ ريزه ها كرد (چيني)  

۳.ممكن است دروغ يك سال بدود ولي با لاخره يك روز راستي از او جلو مي افتد (افريقايي)  

۴.در مرداب دروغ جز ماهي هاي مرده چيز ديگري شناور نيست (روسي )  

۵.زنان نجيب را نبايد بيش از حد در خانه محبوس ساخت (ايرلندي) 

   ۶.در زيباترين هلو هم ممكن است كرم باشد(افریقایی)                                                                                                                                                         

مراقب گفتارت باش ! زیرا اعمالت را می سازد

مراقب اعمالت باش ! زیرا عادتهایت را می سازد

مراقب عادتهایت باش ! زیرا شخصیتت را می سازد

مراقب شخصیتت باش ! زیرا سرنوشت تورا می سازد

پروردگارا به ما قوت بده دلهای تاریکمان رابا معجزه بهارروشن کنیم

  ای خالق بهارما را هم بهاری کن شاید لیاقتش را داشته باشیم

یک سال دیگه هم گذشت. یک سالی که هیچ وقت برنمی گرده وشاید روزی یادش اشک روی گونه های چروک خورده ما نقاشی کنه.کی میدونه چند سال دیگه مهلت داره؟ چند ماه، چند روز یا حتی چند ثانیه ! شاید بهتر باشه به جای نگاه کردن به ساعت به جاده نگاه کنیم، به مسیری که تاحالا اومدیم، به کارهایی که انجام دادیم، واز خودمون بپرسیم دیروز چه کاری کردیم تا امروز بهش افتخار کنیم.

 روزه یکسو شد وعید امد و دلها برخاست   

 می زغمخانه به جوش امد و میباید خواست

   نوبت زهد فروشانگرانجان بگذشت 

  وقت شادی وطرب کردن رندان پیداست                               

 دست به قران چشم به ماهی و دل در دست دلدار

زهره دوست عزیز و خوبم که مثل خواهر کوچیکم می مونه، اونم ۱۹ سالشه وبا نسیبه هم رشته ان، نسیبه و زهره از ابتدایی تا پیش دانشگاهی  توی یک کلاس درس خوندن ولی زهره دانشکاه قبول شد و الان هم رشته زمین شناسی می خونه ، البته زهره خیلی از ما دور نیست و گهگداری میاد به ما سر میزنه ، اینو هم بگم که نسیبه خیلی زهره رو دوست داره زهره جون باهوش _خیلی مهربون _ شوخ طبع وبازیگوش _ یه خورده رک _خانوم و گل و در کل یه دوست باوفاست

ابجی زینب گلم که خیلی دوستش دارم زینب جون هم ۲۰ سالشه والان ترم چهارم شیلاته

خیلی مهربون و باوقار،خوشرو و بی ریا، یه خورده احساساتی و دوست داشتنی

 واز همه مهمتر صادق و وفادار                           

با دستها یی از جنس بهار وبا صدایی   

 از جنس بلبل نوزدهمین بهار زندگیت                                       

 رو  به تو تبریک میگم                                        

کنکور بده , امیدوارم  که بتونه رشته مورد علا قشو قبول  بشه 

من این وبلاگو به عزیزترین  گلای وجودم که همیشه در کنارم هستن ( نسیبه ؛ زینب و زهره ) با

 تمام وجود تقدیم می کنم و امیدوارم که زندگیتان مانند بهار سرشار از عطر هزاران یاس و

 میخک عاشق و خوشبو باشد .         

دوستی که همیشه و همه جا در هر جای این سرزمین بیکران باشید و باشم به یادتان هستم پس به

 یادم باشید تا همگی با هم به یاد هم باشیم .   

                          تو به غربت دیده ای بس شهرها

                       گو کدامین شهر از انها خوشتر است

                        گفت ان شهری که در وی دلبر است